Wat een feest vandaag bij ons in huis: ons 'meisje' is vandaag 1 jaar oud geworden! En dat betekent natuurlijk ook dat broertjes en zusjes, Buddy, Borre, Franka, Tayla en Pepper vandaag hun eerste verjaardag vieren. Gefeliciteerd allemaal!!

Ja…1 jaar oud…Officieel dus pup-af en een echte puber… maar stiekem was ze al lekker een paar maanden goed aan het oefenen met puberen.. Af en toe eens iets van de tafel proberen te pakken (liefst papier, maar een geodriehoek, een kaars en een fotolijstje zagen er ook al erg interessant uit) en natuurlijk niet luisteren als ze een vogeltje, welbekend zacht lief donzig konijntje of een kat voorbij ziet komen… Ach, dat hoort er bij een Heidewachtel nou eenmaal bij! Alhoewel, vanmorgen schoot er een haas vlak langs haar voorbij, maar mevrouw was nog druk bezig om de grond, het gras en de struikjes te verkennen. Gemiste kans dus – alhoewel ik het vermoeden heb dat de volgende kansen beter benut gaan worden!

En natuurlijk hoort bij een verjaardag een cadeautje. We hebben Bailey vandaag een mega-groot bot gegeven. Wat gingen die ogen ver open! Prachtig om te zien. Ze vindt het super interessant, maar wel erg lastig om aan te knauwen… het bot is namelijk zo groot dat ze haar poten en kaken goed moet gebruiken om er überhaupt aan te kunnen knabbelen. Daar is ze nog wel even zoet mee! En daar genieten wij van mee…. Fijne verjaardag lieve schat!

Ja… Heel goed nieuws hier in huis… Er gaat een klein dondersteentje bij komen, een mensenkindje te verstaan. En die volgroeide pup van ons (bijna 1 jaar oud) heeft het precies in de gaten! Omdat er een punctie aan de zwangerschap te pas gekomen is (gelukkig met goede uitslag!) moet ik opletten met tillen, bukken en alles wat daar op lijkt.

Tja, en één van die dingen is bijvoorbeeld ons duveltje corrigeren als dat nodig is. Thuis, tijdens het wandelen en natuurlijk op de training. Bailey voelt gewoon dat ik haar nu niet 'hard'handig kan aanpakken. Dus uitlaten is nu Herman's hobby geworden, want rustig naar het uitlaatveldje wandelen zit er niet in met al die leuke buurhonden van ons. Of met die véél te leuke, kleine, donzige, huppelende konijntjes die daar zo gauw het donker wordt, rondlopen. Dan is het maar de vraag wie wie uitlaat! Gelukkig is Herman Bailey goed de baas, maar oh wee als ik het één keer probeer… dan gaat het mis. En da's natuurlijk helemaal niet leuk… gelukkig heb ik er wat op gevonden.

Tegenwoordig ga ik zo gauw ik kan, met Bailey wandelen langs de Leijgraaf. Heerlijk rustige omgeving, aan de ene kant water en aan de andere kant een maisveld, waardoor Bailey lekker los kan rondrennen en sjouwen. En dus niet aan de riem trekt. Baasje blij, hondje blij…

Omdat het nu toch echt koud begint te worden én Bailey aan haar mand gewend is, vonden we het de hoogste tijd om ons heerlijke, dikke, hoogpolige kleed weer in de kamer terug te leggen onder de salontafel. Heerlijk om 's avonds geen koude voeten meer te hebben en lekker met je tenen tussen de draden van het kleed te woelen.

Maar er is nog een leuke bijkomstigheid. Tenminste, voor onze hond dan.

Aangezien Bailey nu een 'groot bed' van 2,5m bij 2,5m heeft om op te liggen, weet ze niet waar ze moet beginnen. Ze gaat op een hoek liggen voor een minuut of 10, en daarna schuift ze vakkundig één hond-lengte op naar links. En na 10 minuten volgt hetzelfde ritueel. En weer. En nog een keer. Net zo lang totdat ze weer op de eerst uitgezochte plek ligt.

Ja, we hebben een heerlijk rustige hond thuis. Maar wat doet die lege mand nog bij ons in de kamer???

Kreeg pas een SMSje van Herman "je schatje heeft een verrassing voor je. X Herman'. Nou, dat belooft wat, dacht ik nog. Wat zou het zijn? Aangezien ik, net als de meeste vrouwen trouwens, nogal nieuwsgierig ben aangelegd, kon ik dan ook nauwelijks wachten.

Bij thuiskomst bleek mijn grote schatje de verrassing van mijn kleine schatje voor me te hebben laten liggen… Wat was er nou gebeurd? Door een misverstand tussen Herman en mij is Bailey 3 uur alleen geweest, IN HUIS en dus niet in de bench. Aangezien 'mevrouw' dezelfde tic heeft als haar moeder (het versnipperen van papier en karton) lag de hé-le woonkamer van voor tot achter vol met snippers. Wég doos van de fotoprinter, wég gebruiksaanwijzingen van …ja, van wat eigenlijk? Het was niet meer terug te halen. En Herman vond dat allemaal erg grappig… Na heel kort (maar vooral heel krachtig) duidelijk gemaakt te hebben dat ik bij het woord 'verrassing' toch écht iets leuks verwacht en na een volgende emotionele tirade 'en kunnen we het nu dan wel SAMEN opruimen', ging het ineens hard met alle zorgvuldig versnipperde stukken tekst. In een mum van tijd was alles weg, behalve mijn overgebleven kwaadheid. Ik had dit per slot van rekening al in eerdere pogingen onze hond een half uurtje alleen te laten in de woonkamer terwijl ik een snelle boodschap deed, meegemaakt. En dat had ik toch óók niet laten liggen tot meneer thuis kwam?

Maar, op een of andere manier kwamen Mars en Venus toch weer heel snel op één lijn. Vooral toen Herman een kop thee voor me had gezegd en spontaan riep: 'Ik ga een heerlijk bad voor je aanzetten'. 'Ja', zei ik tegen hem, 'da's nou pas een échte verrassing!'.

Ja, we hebben het gemerkt: de zomervakantie is weer voorbij. Hond maar vooral ook baasje(s) moeten weer een beetje in het gareel komen! Hoewel we in het begin best een beetje blij waren dat we op zondag niet in alle vroegte ons bed uit te hoeven, vonden we het ook erg ongezellig om niet te gaan trainen.

En dus loop je als niets vermoedend baasje op een dag door de wijk, hond lekker los, beetje snuffelend aan de berm, het maisveld en het wandelpad als er opeens een heerlijk luchtje voorbij komt. Tenminste, voor de hond dan he? (ik rook namelijk helemaal niks!). En ineens verandert mijn lieve, kleine, tot dan toe redelijk gehoorzaam puberpubje tot een ware konijn-vind-machine. En die konijn-vind-machine duikt dwars door een heg en begint onomstotelijk te blaffen. En te blaffen. En nog véél meer te blaffen. Aangezien het baasje niet dwars door de heg heen kan zit er niets anders op dan aan te bellen (zomaar in een wildvreemde tuin stappen doen we toch maar niet). Herman staat enigszins lachend toe te kijken (sinds hij in de gaten heeft dat de hond het beste naar mij luistert roept hij tegen mij 'ja, het is jouw hond, die luistert toch niet zo goed naar mij als naar jou…') en staat te kijken hoe ik me sta op te fokken om de hond weer terug naar mij te lokken. Snoepjes, harde woorden, ze helpen helemaal niet. Dus inderdaad maar aangebeld en na een hele tijd wachten doet er een vrouw open, redelijk in paniek: 'er staat een wilde hond te blaffen bij de konijnenkooi'… 'Ja', zei ik, 'da's die van mij. Het is nog een pupje en ze is er van tussen gegaan'… Dat zijn geen leuke momenten om kennis te maken met de mensen in de wijk kan ik je zeggen! Enfin, ik de tuin in om nog heel onnozel 'Kom vóór' te roepen, maar daar had de kleine bengel natuurlijk helemaal geen oren naar. Nee, dan die konijntjes die huppelend in de kooi en ren volledig in paniek raakten van mijn konijn-vind-machine. Na nog enkele minuten om de ren heen gerend te zijn, kreeg ik dan toch eindelijk mijn hond te pakken. Na haar zo ongeveer alle hoeken van de tuin te hebben laten zien (waar was toch mijn kalmte en assertiviteit waar The Dog Whisperer het altijd over heeft….) heb ik haar daar maar niet meer uitgelaten.

We zijn maar op zoek gegaan naar een vele fijnere plek waar ze lekker een uur rond kan rennen zonder dat ze de tuinen inschiet om konijntjes te gaan zoeken. En gelukkig hebben we die gevonden. Is nog een véél fijner plekje ook!

Vandaag zijn Bailey, Buddy, Borre, Franka, Tayla en Pepper een half jaar oud geworden! Een klein jubileumpje zo gezegd…

Als het goed is, zien we alle 6 de hondjes uit het nest bij elkaar op 5 oktober met de terugkomelingendag van het B-nest in Merselo. Tot nu toe hebben Borre, Buddy, Franka en Bailey samen de puppyjachttraining gedaan. Pepper en Tayla zijn in hun eigen buurt gaan trainen en, helaas voor ons en de hondjes, gaat Franka de vervolgjachttraining in Arhem doen omdat Merselo zo ver weg is.

En omdat de groep zo groot is voor de beginnerstraining, gaan Bailey en Buddy samen de training doen. Borre mag dan samen trainen met Sterre van Judith. Maar we komen elkaar dan toch elke zondag weer tegen gelukkig! Blijft uniek om zoveel honden uit hetzelfde nest bij elkaar te zien en op te zien groeien… Erg fijn om de verhalen te horen van ons 'lotgenotencontactgroepje' zoals Jos het zo mooi omschreef. En wat is de tijd hard gegaan de afgelopen 4 maanden sinds Bailey bij ons is….!

We zouden ons ondeugende meisje niet meer kunnen missen!

Jos & Cecile, Petra & Edo en Frank & Myriam alvast van harte gefeliciteerd met de eerste halve verjaardag van jullie hondje!

Hierbij nog een paar foto's van het examen…

Links Judith, onze trainster, en rechts Saskia, onze examinatrice!

Alle cursisten op een rij, druk aan het luisteren naar de uitleg van de volgende proef…

foto van het examen: Kijk eens hoe goed ze kan volgen….